Ulrich Schnauss-Larry Gus @ Block 33 12/03/2011

Το περασμένο ΠΣΚ κατά γενική ομολογία ήταν ένα πολύ φορτωμένο με δρώμενα τριήμερο για την πόλη της Θεσσαλονίκης. Το χειρότερο όλων ήταν ότι τα τρία από τα πολλά δρώμενα που έλαβαν χώρα στην πόλη γινόταν το Σάββατο και μάλιστα σε χώρους που ήταν κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλο. Από όλα αυτά εγώ επέλεξα να παρακολουθήσω τον πρωτοπόρο της post-electronica Ulrich Schnauss και η επιλογή αυτή με δικαίωσε απόλυτα!

Φτάνοντας λίγο πριν τις 22:00 στο χώρο του Block 33 αντίκρισα μια εικόνα που είχα αρκετά χρόνια να δω στη συγκεκριμένη περιοχή. Η θέση για parking ήταν κάτι παραπάνω από δυσεύρετη, σε ακτίνα πολύ μεγαλύτερη της αναμενόμενης (δεν είναι και λίγο πράγμα να είναι σχεδόν πίτα από την Πύλη Αξιού μέχρι το Block 33). Σε αυτό το χάος συνέβαλλε κατά πολύ και το Erotic Dream Festival που διεξαγόταν στο χώρο του γειτονικού Porto Palace Hotel (ερωτική πόλη η Θεσσαλονίκη εξάλλου). Παρόλα αυτά βρήκα κάπου να αφήσω το αυτοκίνητο και φτάνοντας κυριολεκτικά στον συναυλιακό χώρο με περίμενε μια δεύτερη έκπληξη! Το πλήθος που είχε συγκεντρωθεί στα ταμεία ήταν πολύ και για μια στιγμή νόμισα ότι ξαφνικά το μουσικό κοινό της πόλης "φωτίστηκε" και αποφάσισε να στηρίξει αυτό το ομολογουμένως ιδιαίτερο live! Για κακή μου τύχη όμως σύντομα έπεσα από το συννεφάκι που είχα καβαλήσει καθώς πληροφορήθηκα ότι την ίδια βραδιά, στον ίδιο χώρο γινόταν και η συναυλία του Παύλου Παυλίδη, η οποία μάλιστα άγγιξε τα όρια του sold-out. Φαίνεται πως το παρελθόν του στα Ξύλινα Σπαθιά και οι ποιοτικές προσωπικές δουλειές του άγγιξαν πιο πολύ το μουσικόφιλο κοινό της πόλης παρά το γεγονός ότι είναι συχνός επισκέπτης στη Θεσσαλονίκη!

Η αθρόα προσέλευση του κοινού στο main stage συν το γεγονός ότι το σετ του Παυλίδη επεκτάθηκε σημαντικά (τόσα πολλά encore χρόνια είχα να δω σε συναυλία) συνετέλεσαν σε μεγάλο βαθμό στην καθυστέρηση της έναρξης της εμφάνισης του Schnauss! Μέσα σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες ο Larry Gus βγήκε για το δικό του σετ μπροστά σε ένα κοινό που άγγιζε τα 150 άτομα. Θα έπρεπε να ντρέπομαι που λέω ότι δεν είχα ιδέα για τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη καθώς η εμφάνιση του με εξέπληξε πολύ ευχάριστα. Σαφέστατα επηρεασμένος από την Γερμανική ηλεκτρονική σκηνή και με αναφορές που ξεκινούσαν από τους παραμορφωμένους ήχους του krautrock μέχρι την shoegaze και early industrial μουσική φρόντισε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο να ζεστάνει το ολοένα αυξανόμενο κοινό. Τα όμορφα μουσικά ηχοτοπία που δημιουργούσε φρόντιζε σε ορισμένα σημεία να τα "ντύσει" και με ορισμένα φωνητικά τα οποία έκαναν το αποτέλεσμα ακόμα πιο ελκυστικό και έκαναν το σετ του, που διήρκεσε λίγο παραπάνω από μια ώρα, την ιδανική εισαγωγή γι' αυτό που θα παρακολουθούσαμε αργότερα!

Ο Ulrich Schnauss είναι ένας καλλιτέχνης που δεν χρειάζεται συστάσεις και σίγουρα δεν έχει να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Είτε μόνος του, είτε με τη συνοδεία κάποιας μπάντας έχει ένα μοναδικό τρόπο να σου δημιουργεί εικόνες και συναισθήματα μαγικά. Και αυτό ακριβώς έπραξε με το που πάτησε το πόδι του στη σκηνή. Με ένα σετ που εξελίχθηκε λεπτό προς λεπτό από μια chilling εμπειρία σε ένα ασταμάτητο κύμα ήχων ικανό να σε οδηγήσει σε οργασμικές εξάρσεις!

Το σετ του χωρίστηκε σε τρία μέρη. Στο πρώτο, για περισσότερο από μία ώρα έπαιξε δίχως σταματημό πότε παράγοντας ήχους μέσα από το laptop του και πότε παίζοντας πλήκτρα. Στο δεύτερο μέρος κινήθηκε σε πιο χορευτικούς ήχους, ανεβάζοντας σταδιακά το ρυθμό και την ένταση και στο τρίτο κυριολεκτικά αποτελείωσε το κοινό με ένα δίχως υπερβολή ηχητικό όργιο. Μετά την κορύφωση, μας επανέφερε στην πραγματικότητα με ένα encore όπου οι ρυθμοί ήταν σαφώς πιο υποτονικοί, για να μας αποχαιρετήσει λίγο μετά τις 02:00 αφήνοντας το κοινό που τον παρακολούθησε με τις καλύτερες δυνατές εντυπώσεις.

Προσωπικά έχοντας δει τον Schnauss πλαισιωμένο από μπάντα βίωσα μια "ξένη" προς εμένα εικόνα του καλλιτέχνη η οποία μου άφησε μια ελάχιστη ευτυχώς δόση αμφιβολίας! Δυστυχώς το πιο "ξένο" σε όλη αυτή την εμφάνιση ήταν το stage πάνω στο οποίο εξελίχθηκε. Είναι σαφές πως ο Παύλος Παυλίδης αποδείχθηκε πιο εμπορικός, αλλά από την στιγμή που και το μικρό stage είναι σε χρήση χρειάζεται κάποιες ενισχύσεις. Τι κι αν τα dub step και hip-hop events που κατά καιρούς φιλοξενεί δεν χρειάζονται τίποτα περισσότερο από ένα σκοτεινό και βιομηχανικό σκηνικό. Καλλιτέχνες σαν τον Schnauss χρειάζονται τουλάχιστον τον υποτυπώδη φωτισμό για να μπορέσουν να υποστηρίξουν ακόμα καλύτερα το show που προσφέρουν στο κοινό. Κάποια εντονότερα φώτα, κάποια φωτορυθμικά και γιατί όχι και ένα video wall για προβολές θα ήταν ιδανικές προσθήκες κατά τη γνώμη μου!

Για τον κόσμο δεν θα πω πολλά! Με την πληθώρα των events ήταν αναμενόμενο να μην έχει πολύ κόσμο αυτή η συναυλία, αλλά είναι πραγματικά απογοητευτικό να βλέπεις άλλα live να κινούνται στα όρια του sold out (χωρίς στην ουσία να έχουν να παρουσιάσουν κάτι το σημαντικό) και τέτοια live να σημειώνουν τόσο χαμηλή προσέλευση. Πιθανότατα είναι και αυτό ένα σημείο των καιρών, γιατί δεν θα ήθελα να πιστεύω πως είναι έλλειψη μουσικής κουλτούρας γι' αυτή την πόλη!

Κλείνοντας θέλω να δώσω τα συγχαρητήρια μου στο κοινό που παραβρέθηκε για να δει ζωντανά τον Ulrich Schnauss,αλλά και στην διοργανώτρια εταιρεία η οποία δεν διστάζει να φέρνει στην πόλη "δύσκολα" live με εισιτήρια που δεν είναι απαγορευτικά! Περιμένουμε έναν καυτό συναυλιακό Μάρτιο και έναν άκρως ενδιαφέροντα συναυλιακό Απρίλιο!

Κείμενο : Γιώργος Παρδάλης

Wishbone ash live @ Gagarin 27.2.11

Κανένα από τα αγαπημένα μας συγκροτήματα δεν έχει προκύψει από παρθενογένεση – όλα έχουν επηρεαστεί από «συναδέλφους» τους, άλλα σε μικρότερο κι άλλα σε μεγαλύτερο βαθμό. Ένα συγκρότημα που έχει επηρεάσει πάρα πολλές μπάντες του σκληρού ήχου (αναφέρω τους Judas Priest και τους Iron Maiden ως τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα) επέστρεψε στη χώρα μας για δύο «ειδικές» συναυλίες το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, μία στο Αγρίνιο και μία στην Αθήνα. Αναφέρομαι στους Wishbone Ash , πρωτομάστορες της σύνθεσης και εκτέλεσης rock τραγουδιών με διπλές lead κιθάρες.

Συγκεκριμένα, αυτοί που ήρθαν ήταν οι Wishbone Ash του Martin Turner, μιας και υπάρχουν και οι Wishbone Ash του Andy Powell (αυθεντικά μέλη και οι δύο). Βλέπετε, το όνομα “Wishbone Ash” δεν είναι πατενταρισμένο από κάποιο μέλος αποκλειστικά κι έτσι μπορούν να το χρησιμοποιήσουν και τα τέσσερα αρχικά μέλη (οι άλλοι δύο βέβαια, ο κιθαρίστας Ted Turner και ο ντράμερ Steve Upton έχουν αποσυρθεί από τη μουσική).

Σε αυτό το κάλεσμα παλιού, κλασικού rock δεν ανταποκρίθηκαν πάρα πολλοί – στο Gagarin συγκεντρωθήκαμε περίπου 300-400 άτομα. Η πρόγευση ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα, μιας και περιελάμβανε μια από τις σπάνιες εμφανίσεις των συμπατριωτών μας «Διαφυγόν Κέρδος». Συγκρότημα εδώ και πάνω από 30 χρόνια, με καταβολές στο ‘60s rock και πολύ καλή απόδοση επί σκηνής μιας και ήταν αρκετά δεμένοι. Έπαιξαν τόσο δικά τους κομμάτια όσο και διασκευές, η δε ανταπόκριση του κοινού απέναντί τους ήταν ζεστή. Έκλεισαν με το Gloria των Them στο οποίο ενσωμάτωσαν μέρη από τραγούδια των Doors και Beatles.

Η ώρα είχε πάει περίπου 22:30 και όλοι περιμέναμε τους Wishbone Ash του Martin Turner.

Όπως ήταν ήδη γνωστό, το συγκρότημα κατά τη διάρκεια του set του θα εκτελούσε ολόκληρο το μυθικό album Argus (γι’ αυτό και η αναφορά μου περί «ειδικών συναυλιών» στην πρώτη παράγραφο – μόνο στην Ελλάδα έγινε αυτό). Στις 22:45 και ενώ ένα μεγάλο μαύρο δίχτυ είχε πέσει μπροστά στη σκηνή του Gagarin για να γίνουν οι απαραίτητες προετοιμασίες, η βρετανική τετράδα πάτησε το σανίδι. Το δίχτυ έφυγε από τη μέση και ξεκίνησαν οι πρώτες νότες του Doctor, το οποίο διαδέχτηκε το αειθαλές Blind Eye από τον πρώτο δίσκο. Ο Martin Turner έστησε τη μπάντα πριν μερικά χρόνια με σκοπό να παίζει τραγούδια της κλασσικής περιόδου των Ash (οι Ash του Powell εξακολουθούν να γράφουν καινούργιο υλικό και στα setlists τους περιλαμβάνουν κομμάτια από όλες τις περιόδους του συγκροτήματος) και έτσι ήμασταν προετοιμασμένοι για το τι θα ακούγαμε.Το συγκρότημα φαίνεται καλοδουλεμένο όσον αφορά το εκτελεστικό μέρος και οι δύο κιθαρίστες, δηλαδή το πιο χαρακτηριστικό κομμάτι του ήχου των Wishbone Ash, συνεργάζονται και αλληλοσυμπληρώνονται πολύ όμορφα. Συνέχεια με το χαλαρό Ballad Of The Beacon και μετά με το γκρουβάτο Rock ‘N Roll Widow, στο οποίο ο Danny Willson (στην κιθάρα του οποίου για κάποιον άγνωστο σε μένα λόγο υπήρχε το σήμα των …Opeth) τα πήγε περίφημα όσον αφορά και το φωνητικό μέρος.

Όσο το set προχωρούσε και δεν ακουγόταν νότα από το Argus (Persephone, το outsider Diamond Jack) μου περνούσε όλο και περισσότερο από το μυαλό ότι η βραδιά θα έχει δύο sets και πως το δεύτερο θα ήταν το Argus. Τελικά είχα δίκιο – μετά από τρομερή εκτέλεση του έπους F.U.B.B και των δύο μερών του The Way Of The World, ο Martin μας αποχαιρέτησε προτρέποντάς μας να γεμίσουμε τα ποτήρια μας όπως θα έκαναν κι αυτοί και μας έδωσε ραντεβού σε 15 λεπτά.

Άγγλοι στο ραντεβού τους οι Wishbone Ash, ανέβηκαν και πάλι στη σκηνή μετά από την προκαθορισμένη ώρα. Είχα φροντίσει να βρεθώ λίγο πιο κοντά στη σκηνή για το δεύτερο set. Έναρξη με το Time Was, η αργή, λυρική του εισαγωγή ήταν ιδανική για αρχή και μετά μπήκαν όλα τα όργανα και κέντησαν.

Ο ήχος, όπως σχεδόν πάντα στο Gagarin, είναι για μια ακόμα βραδιά εξαιρετικός. Υπάρχει σαφής διάκριση των οργάνων, το μπάσο γκουβάρει, οι κιθάρες κυριολεκτικά κελαηδούνε και τα τύμπανα στρώνουν το χαλί όπου αναπτύσσονται όλα τα παραπάνω! Το Time Was διαδέχτηκε το Sometime World, ακριβώς όπως και στο δίσκο. Σκέφτηκα από μέσα μου ότι δεν μου αρέσει πολύ που κατά την πρόσφατη μόδα εκτέλεσης ενός ολόκληρου δίσκου ζωντανά, την οποία ακολουθούν αρκετά συγκροτήματα, τα τραγούδια εκτελούνται με τη σειρά που υπάρχουν στο δίσκο. Θα προτιμούσα να εκτελούνται όλα τα κομμάτια μεν, ανακατεμένα μέσα στο set όμως. Οι Ash μου έκαναν κατά κάποιο τρόπο τη χάρη, μιας και μετά έπαιξαν το The King Will Come! Πραγματικό highlight το συγκεκριμένο. Στη συνέχεια οι ρυθμοί έπεσαν με το Leaf And Stream και μετά το διάλειμμα επιστρέψαμε με …πόλεμο και συγκεκριμένα με Warrior ακολουθούμενο από το Throw Down The Sword. Κορύφωση και εδώ.

Το δεύτερο set έκλεισε με το αβανταδόρικο Blowin’ Free που είχε επιμελώς παραλειφθεί όταν ήρθε η σειρά του. Ο Martin μας κάλεσε να χορέψουμε και να πηδήσουμε γιατί ήταν η τελευταία μας ευκαιρία, και όντως το κοινό κάπως έτσι συμπεριφέρθηκε! Μετά το Blowin’ Free λοιπόν, τις εξιλεωτικές του διπλές κιθάρες και το τρομερό σόλο του ατημέλητου Ray Hatfield, το συγκρότημα αποσύρθηκε στα παρασκήνια. Αυτό κράτησε μόλις ένα λεπτό όμως, μιας και επέστρεψαν τάχιστα για να αποδώσουν τα κλασσικά Living Proof και Jail Bait. Κάπου εκεί η συναυλία έφτασε στο τέλος της. Αφού ευχαρίστησαν τους διοργανωτές που τους έφεραν, τους τεχνικούς που φρόντισαν τον ήχο και τα φώτα και εμάς που τους παρακολουθήσαμε, οι Wishbone Ash μας αποχαιρέτησαν οριστικά.

Συμπερασματικά, το κυριακάτικο βράδυ μου πέρασε πολύ ευχάριστα παρέα με τους Wishbone Ash, οι οποίοι έβγαλαν τίμια το ψωμί τους παίζοντας σχεδόν δύο ώρες στο μισογεμάτο Gagarin. Ο Martin Turner μας τα χάλασε κάποιες φορές φωνητικά, κυρίως σε ορισμένα απαιτητικά σημεία, όμως κατά τα λοιπά το μπάσο του ήταν σε φόρμα. Επίσης σε φόρμα ήταν ο κιθαρίστας Danny Willson, ο οποίος τα πήγε εξαιρετικά και στις πρώτες και στις δεύτερες φωνές που έκανε. Ο έτερος εξάχορδος της παρέας ήταν ο αξιαγάπητος Ray Hatfield, ο οποίος ήταν εξίσου τρομερός. Ο ντράμερ Dave Wagstaffe έκανε τη δουλειά του όπως ακριβώς έπρεπε. Σωστές επιλογές λοιπόν για τη στελέχωση της μπάντας όλοι τους. Εύχομαι να μας ξανάρθουν!

(Martin Turner’s) Wishbone Ash setlist:

Set I

Doctor

Blind Eye

Ballad Of The Beacon

Rock 'N' Roll Widow

Persephone

Diamond Jack

F.U.B.B.

The Way Of The World

Set II

Time Was

Sometime World

The King Will Come

Leaf And Stream

Warrior

Throw Down The Sword

Blowin' Free

Encore

Living Proof

Jail Bait

Κείμενο : Παντελής Κουρέλης
Φωτογραφίες: Παντελής Κουρέλης, Jaded

ACCEPT- INNER WISH LIVE @ GAGARIN 205 13-2-2011

Οι Γερμανοί ηγέτες του κλασσικού heavy metal, Accept επέστρεψαν δισκογραφικά τη χρονιά που μας πέρασε, έπειτα από την απουσία πολλών ετών, δίνοντας μας ένα δίσκο (Blood Of The Nations) ο οποίος με άνεση κατέκτησε μια περίοπτη θέση στα καλύτερα albums της χρονιάς, εισπράττοντας  πολύ καλές κριτικές. Η είδηση της εμφάνισης τους στη χώρα μας σκόρπισε τεράστια χαρά στους οπαδούς τους και όπως ήταν αναμενόμενο οδήγησε σε μια sold out συναυλία.

   

Ώρα 19.40 και οι δικοί μας, βετεράνοι heavy/power metallers Inner Wish, απαντώντας στο κάλεσμα, ανέβηκαν στη σκηνή με τον αέρα μιας μεγάλης μπάντας, ώστε να κάνουν κάτι για το οποίο περίμεναν χρόνια, όπως δήλωσαν και οι ίδιοι. Με τον κόσμο εξ’ αρχής στο πλευρό τους και με πολύ καλό ήχο ξεκίνησαν με τα “The Signs Of Our Lives” και “Silent Faces”. Στα πενήντα περίπου λεπτά έκαναν ένα πέρασμα από τους 4 δίσκους τους παραδίδοντας power metal μαθήματα ενώ απέδειξαν γιατί θεωρούνται από τις κορυφαίες εγχώριες μπάντες. Έκλεισαν με τα “Lord Of Truth” και “Ready For Attack” από το ονειρεμένο ντεμπούτο τους, του 1998, “Waiting For The Dawn”. Ο Μανώλης Τσίγκος (κιθάρα) αφιέρωσε, εκ μέρους της μπάντας, τη συναυλία στους Γιώργο Ροδόπουλο (Power Crue) και Μάκη Δέδε (Despise) που “έφυγαν” πρόσφατα από κοντά μας.

   

Ήταν λίγα λεπτά μετά τις 21.00 όταν οι Accept εμφανίστηκαν στο σανίδι του Gagarin όπου πλέον είχε γεμίσει ασφυκτικά. Έναρξη με τα “Teutonic Terror” και “Bucket Full Of Hate” να προλογίζουν τη βραδιά και να βάζουν τα θεμέλια σε αυτό που θα ακολουθούσε. Ο “γίγαντας” Mark Tornillo εξέπληξε θετικά και τους πιο απαιτητικούς με την απόδοση του καθώς ως το ξεκίνημα της εμφάνισης τους αρκετοί ήταν αυτοί που αναρωτιόντουσαν το κατά πόσο μπορεί να “γεμίσει τα παπούτσια” του προκάτοχου του. Σαφώς και η οποιαδήποτε σύγκριση του με τον Udo θα ήταν άδικη (ίσως και για τους 2) και ατυχής. Με αρκετό γρέζι στη φωνή, όρεξη και αποφασιστικότητα απέδειξε πως δίκαια κατέχει τη θέση του frontman σε μια τόσο σπουδαία μπάντα. Η αγέραστη riff-ομηχανή και κινητήριος μοχλός των Γερμανών που ακούει στο όνομα Wolf Hoffmann οδήγησε  μαεστρικά τη μπάντα, όπως κάνει τόσα πολλά χρόνια ενώ σε κάθε εισαγωγικό του riff το κοινό παραληρούσε. Ο αεικίνητος Peter Baltes, σωστός οδοστρωτήρας, έχοντας απίστευτη ενέργεια έκανε το club να τρίζει κάθε φορά που “χτυπούσε” μια νότα, ενώ χτυπιόταν ανελέητα οδηγώντας τον κόσμο στο peak της πώρωσης. Αλάνθαστος και σε μεγάλα κέφια ήταν και ο Stefan Schwarzmann προσθέτοντας τα μέγιστα στον βαρυμεταλλικό και τευτονικό ήχο των Accept. Σταθερός, αν και λίγο παραγκωνισμένος, με πολύ καλή απόδοση, ο Herman Frank δεν είχε τόσο μεγάλη συμμετοχή στο όλο γλέντι όσο οι υπόλοιποι, χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι αρνητικό.

Το μεγαλύτερο μέρος του set, όπως ήταν φυσικό στηρίχτηκε στη χρυσή περίοδο της μπάντας, όταν δίσκοι μνημεία έβγαιναν ο ένας μετά τον άλλον. Αξεπέραστοι ύμνοι όπως τα “Metal Heart”, “Breaker”, “Aiming High”, “Restless & Wild” αποζημίωσαν και με το παραπάνω το κοινό, καθώς και αρκετούς που ήρθαν για πρώτη φορά σε επαφή με αυτό το συναυλιακό φαινόμενο, με το υπόλοιπο set να είναι τουλάχιστον οργασμικό. Η μπάντα, που για 2 ώρες έπαιξε αδιάκοπα και μας “τάισε” ατόφιο ατσάλι (δίνοντας μας τον σβέρκο στη λαδόκολλα από το ασταμάτητο headbanging), έκλεισε το απίστευτο αυτό live με τα “Fast As A Shark”, ”Pandemic” και ”Balls To The Wall” με το κοινό να βρίσκεται στον  7^ο ουρανό.

      

Όσοι είχαν την τύχη να βρίσκονται την Κυριακή στο Gagarin έγιναν μάρτυρες της συναυλιακής δύναμης μιας τεράστιας μπάντας που το όνομα της ισούται με το Heavy Metal. Όσοι δεν μπόρεσαν να παραβρεθούν στο χώρο (λόγω απόστασης ή λόγω χρημάτων) πραγματικά κρίμα. Έχασαν μια από τις καλύτερες συναυλίες που έχουμε παρακολουθήσει τα τελευταία χρόνια. Όσοι μπορούσαν αλλά είπαν: ”δε βαριέσαι, που να τρέχω τώρα”, απλά δεν έχουν καμία σχέση με το “άθλημα”….          

Inner Wish set list :

The signs of our lives
Silent faces
Inner strength
Sirens
Eye of the storm
If I could turn back time
Burning desires
Lord of truth
Ready for attack

Accept set list :

Teutonic terror
Bucket full of hate
Starlight
Lovechild
Breaker
New world comin'
Restless & wild
Son of a bitch
Midnight Mover
Metal Heart
Guitar Solo
Neon nights
Bulletproof
The abyss
Losers & winners
Aiming high
Princess of the dawn
Up to the limit

Encore:
Fast as a shark
Pandemic
Balls to the wall

Κείμενο : Αντώνης Κοντογιάννης

Helloween, Stratovarius, Avatar @ Fuzz Club 21-1-2011

Πως θα μπορούσε να ξεκινήσει κάποιος ένα κείμενο, όταν αυτό έχει να κάνει για μια συναυλία στην οποία έπαιζαν 2 από τα συγκροτήματα που άκουγε από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας του;  Μάλλον κάπως έτσι. Θα μπορούσα να συνεχίσω λέγοντας πως για τους μεν Stratovarius δεν είχα αφήσει κανένα CD  χωρίς να το έχω αγοράσει. Όσο για τους Helloween , ας  είναι καλά ο αδερφός μου που είχε αγοράσει τα ''Walls Of Jericho'' και τα 2 ''Keeper Of The Seven Keys'' σε μορφή βινυλίου και τα έπαιζε μέχρι να μην ακούγονται από τα πολλά σκριτς-σκρατς. Ήδη αρχίζω να βγαίνω εκτός θέματος…

Η συναυλία όπως είχε ανακοινωθεί και πριν λίγες ημέρες, ήταν ήδη sold-out.  Ούτε ο βροχερός καιρός , ούτε και το κρύο ήταν αρκετό ώστε να πτοηθεί το κοινό. Λίγο μετά τις 8, βρέθηκα μέσα σε ένα σχεδόν κατάμεστο Fuzz.  Μόλις πριν λίγη ώρα είχαν ξεκινήσει το σύντομο set τους οι Σουηδοί Avatar. Από τα 3 συγκροτήματα της βραδιάς , είχαν σίγουρα το πιο ακραίο ήχο. Κατάφεραν πάντως να ζεστάνουν το κοινό, το οποίο ολοένα πλήθαινε, μέσα στην περίπου μισή ώρα που είχαν στη διάθεση τους. 

Μετά από περίπου 25 λεπτά και αφού έγιναν όλες οι κατάλληλες προετοιμασίες από τους τεχνικούς, ήρθε η σειρά των Stratovarius. Είχε γίνει γνωστό πως σε αυτή την περιοδεία, η πορεία τους δεν ήταν και η ιδανικότερη καθώς είχαν να αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα υγείας, στην αρχή με τον ντράμερ τους Jorg Michael , ο οποίος ευτυχώς κέρδισε την μάχη με τον καρκίνο. Ακολούθησε μια βακτηριδιακή  λοίμωξη στον τραγουδιστή τους,  Timo Kotipelto. Αυτή του προκάλεσε ζημιά στις φωνητικές του χορδές με αποτέλεσμα να ακυρώσουν αρκετά από τα προγραμματισμένα σόου. Στο Fuzz αν και παίξανε κανονικά το set τους , η ταλαιπωρία που υπέστη ο Kotipelto ήταν εμφανής καθώς δεν μπορούσε να αποδώσει το 100% των γνώριμων δυνατοτήτων του. Η πάσες του μικροφώνου προς το κοινό ήταν πάρα πολλές, ενώ αδυνατούσε να κρατήσει για πολλή ώρα τις γνωστές του κορώνες. Η επιλογή των κομματιών αυτής της μίας ώρας που είχαν στην διάθεση τους ήταν βασισμένη πάνω στην πιο γνωστή και πετυχημένη τους περίοδο (Από το Fourth Dimension μέχρι το Infinity).

Τα τραγούδια που επιλέχθηκαν να παιχτούν ήταν ένα κι ένα. Από το ''Hunting High And Low'' και το ''Speed Of Light'' μέχρι το ''Twilight Symphony'' , το ''Forever'' και το ''Black Diamond'' με το οποίο έκλεισαν το set τους. Όπως επισήμανε και ο ίδιος ο τραγουδιστής, δεν έπαιξαν κανένα κομμάτι από τον επικείμενο τους δίσκο λόγω της περιπλοκότητας του και του προβλήματος της υγείας του που δεν θα  το άφηνε να τα ερμηνεύσει σωστά. Τέλος, μια προσωπική παρατήρηση για το set-list. Τα κομμάτια αυτά έχουν  τη μοίρα να αποτελούν κομμάτι της περιόδου με τον ιδρυτή και κιθαρίστα του γκρουπ, Timo Tolki. Το προσωπικό του στίγμα πάνω σε αυτά είναι τόσο καθοριστικό, που όσο καλά και να τα ερμηνεύσει ο φιλότιμος Matias Kupiainen , πάντα θα θυμίζουν την απουσία του προκάτοχού του.  Ελπίζουμε να τους ξαναδούμε σύντομα σε καλύτερη φυσική κατάσταση διότι με αυτή την εμφάνιση αδίκησαν πρώτα απ’ όλα  τους εαυτούς τους.

Λίγο μετά τις 22.00 και ενώ το κοινό περιμένει  την έλευση των Helloween στη σκηνή κάτω από γνωστά Hard Rock κομμάτια, η μουσική δυναμώνει. Ακούγεται το ''For Those About To Rock (We Salute You)'' των AC/DC ενώ αρχίζει να αποκαλύπτεται σιγά-σιγά το εντυπωσιακό σκηνικό των Helloween , βασισμένο στο artwork του τελευταίου τους άλμπουμ ‘’Seven Sinners’’, με μια περιστρεφόμενη λεπίδα-τροχό στο κέντρο. 

Το συγκρότημα μπήκε με το ''Are You Metal?'' , το οποίο αποτελεί το πρώτο τους single από την τελευταία τους δουλειά. Ύστερα ακολούθησε το κλασσικό ''Eagle Fly Free'' καθώς και το ''March Of Time'', από το δεύτερο μέρος της σειράς ''Keeper Of The Seven Keys'' . Εδώ μπορείτε να φανταστείτε τον ενθουσιασμό του κοινού, καθώς αυτή η δισκογραφική τριλογία, δικαίως θεωρείται η σπουδαιότερη που μας έχουν προσφέρει οι Γερμανοί. Ύστερα ενώ οι υπόλοιποι Helloween μπαίνουν στα παρασκήνια για λίγο, ο Sascha Gerstner ξεκινάει μια μικρή επίδειξη των solo κιθαριστικών δυνατοτήτων του . Αμέσως μετά επέστρεψαν όλοι για άλλα δύο κομμάτια από την νέα τους δουλειά και συγκεκριμένα, το mid-tempo  ''Where The Sinners Go'' και το ''World Of Fantasy''. 

Ύστερα ακολούθησε άλλο ένα καταιγιστικό solo τυμπάνων από τον Dani Loble και το ''I’m Alive'',  κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο του πρώτου μέρους των ''Keeper…'' . Στη σειρά παίχτηκαν 2 κομμάτια από το ''Time Of The Oath'' και συγκεκριμένα τα ''Steel Tormentor'', και ''Forever And One (Neverland)'' με τους Deris και Gerstner να το ερμηνεύουν καθισμένοι  με 2 ακουστικές κιθάρες.  

Το τελευταίο μέρος της κανονικής ροής του προγράμματος , αποτελούνταν από τα ''Handful Of Pain'' , ένα medley των ''Keeper Of The Seven Keys'' , ''The King For A 1000 Years'' και ''Halloween'' και το μνημειώδες ''I Want Out'' το οποίο προκάλεσε αρκετά mosh-pit σε όλο το χώρο του Fuzz. 

To συγκρότημα επέστρεψε μετά από λίγα λεπτά ξανά στην σκηνή για τα encore, παίζοντας τα ''Ride The Sky'' και ''Future World'' προκαλώντας ένα ντελίριο ενθουσιασμού στο κοινό που συνέχιζε τα mosh-pit σε μήκος από την σκηνή μέχρι σχεδόν και την έξοδο (!) του Fuzz.  Οι Helloween έκλεισαν τη δίωρη συναυλία τους,  παίζοντας στο 2^ο  encore το ''Dr.Stein''.

Κατά γενική ομολογία, οι Γερμανοί έκαναν αυτό που έπρεπε. Διασκέδασαν το κοινό. Το vibe αποδείχθηκε καλό καθώς και οι  ίδιοι ήταν κεφάτοι με τον Deris να έχει την τιμητική του καθώς δεν ήταν λίγες οι φορές που το κοινό φώναζε το όνομα του.  

Κάπως έτσι, η παράσταση έλαβε τέλος, με το κοινό να βγαίνει ευχαριστημένο από το χώρο της συναυλίας, που είχε αναλάβει το ρόλο μιας χρονομηχανής  για τους περισσότερους, επιστρέφοντας τους πίσω στα εφηβικά τους χρόνια.

Μέχρι την επόμενη φορά, θα μας συντροφεύουν οι ευχάριστες αναμνήσεις  από αυτή  τη βραδιά.

Stratovarius Setlist :
1. Hunting High And Low
2. Speed Of Light
3. Stratosphere
4. Paradise
5. Phoenix
6. Bass Solo
7. Guitar Solo
8. The Kiss Of Judas
9. Forever
10. Twilight Symphony
11. Drum Solo

12. Keyboard Solo
13. Black Diamond

Helloween Setlist :
1. Are You Metal?
2. Eagle Fly Free
3. March Of Time
4. Guitar Solo
5. Where The Sinners Go
6. World Of Fantasy
7. Drum Solo
8. I'm Alive
9. Steel Tormentor
10. Forever And One (Neverland)
11. A Handful Of Pain
12. The Keeper Of The Seven Keys Medley
13. I Want Out

Encore 1

14. Ride The Sky
15. Future World

Encore 2

16. Dr. Stein

Κείμενο-Φωτογραφίες : Πέτρος Μελίδης

Daylight Misery & Dimlight & Fallen Arise @ 7 Sins, Athens / 18/12/2010

7 Sins, η ώρα 20.00, και καθόμασταν απ’έξω καμιά 50 αριά άτομα σε πηγαδάκια, περιμένοντας να ανοίξουν οι πόρτες. Κρύο αρκετό, αλλά ώρα με την ώρα ο κόσμος ολοένα και αυξανόταν, γεγονός πολύ ενθαρρυντικό για τις, εν τέλει, 3 ελληνικές μπάντες της αποψινής βραδιάς. Σημειώνουμε αρχικά πως οι Scar Of The Sun που θα εμφανιζόταν τελευταίοι στο live, ακύρωσαν την εμφάνισή τους, λόγω προβλήματος υγείας. Οπότε στο live αυτό εμφανίστηκαν με τη σειρά: Fallen Arise, Dimlight και Daylight Misery.

Οι Fallen Arise ξεκίνησαν με το “My Fall”, καλοσωρίζοντας θερμά το κοινό. Η Evelyn, πέρα από την εξαιρετική της φωνή, έδειξε και την πολύ ζεστή της παρουσία στη σκηνή, μοιράζοντας χαμόγελα στο κοινό. Μεγάλη στιγμή της εμφάνισής τους ήταν το “Never Forget Me”, μια μοναδική ατμοσφαιρική μπαλάντα, μόνο πλήκτρα και φωνή. Η Evelyn ζήτησε να χαμηλώσουν να φώτα κάτι που έδωσε μια ακόμα πιο ατμοσφαιρική νότα και το κοινό φάνηκε να το απολαμβάνει.

Η διασκευή που επέλεξαν να μας χαρίσουν οι Fallen Arise ήταν το “Beauty And The Beast” των Nightwish και πραγματικά με εντυπωσίασε που δεν επέλεξαν κάτι πολυπαιγμένο όπως πχ “Dark Chest Of Wonders” ή ακόμα χειρότερα το “Nemo”. Μπορώ να πω πως δεν με άφησε 100% ικανοποιημένη, όμως ήταν μια πολύ καλή προσπάθεια.

Ένα μελανό σημείο στην εμφάνιση αυτή ήταν πως δεν ακουγόταν πολύ δυνατά ο Jon, ο τραγουδιστής των Fallen Arise, παρ’όλα αυτά απ’όσα μπορέσαμε να ακούσουμε, ήταν σε πολύ καλή φόρμα.

Οι Fallen Arise έκλεισαν με το “Heaven’s Away”, ένα πολύ δυναμικό τους κομμάτι, σε ένα σχεδόν γεμάτο 7 Sins που χειροκροτούσε θερμά. Ένα πολύ καλό, δυνατό ξεκίνημα και ένα καλό lead in για την μπάντα που ακολουθούσε.

Την σκυτάλη πήραν οι Dimlight, στην τελευταία τους εμφάνιση για το 2010 αλλά και μέχρι την κυκλοφορία του 2^ου τους δίσκου, ο οποίος, παρεμπιπτόντως, όπως αποκάλυψε ο Invoker, θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο του 2011. Ένα ιδιαίτερο intro, σχεδόν σαν να βλέπεις θεατρική παράσταση, με καπνούς παντού στη σκηνή, χαμηλά φώτα και ξαφνικά η κραυγή του Invoker που μας «ξυπνά» απότομα! Κιθάρα, μπάσο και drums τρελαίνονται, στο “Path Of Ritual”. Η Sanna, αν και ιδιαίτερα μικροσκοπική, γέμισε τη σκηνή με τη παρουσία της, καθώς δεν στάθηκε ούτε ένα λεπτό σε ένα σημείο καθ’όλη τη διάρκεια του live.

Μια από τις καλύτερες στιγμές του live το αγαπημένο των περισσότερων fans: "Absense Of Light", το οποίο οι Dimlight φροντίζουν να το παρουσιάζουν με έναν ιδιαίτερο τρόπο πιο...σκηνοθετημένο από τα υπόλοιπα κομμάτια. Ο κόσμος συμμετείχε σε κάθε κομμάτι με αποκορύφωμα το “R.I.D.” όπου η Sanna γύρισε το μικρόφωνο στο κοινό και τραγουδούσε μαζί της. Οι Dimlight κέρδισαν τις εντυπώσεις με μία εξαιρετική σκηνική παρουσία, με μια απόδοση πολύ ανώτερη από το live στην Ιερά Οδό του Σεπτεμβρίου (1^st Hellenic Metal Bands Festival) από όλα τα μέλη και αποθεώθηκαν! ‘Ομως και εκείνοι δεν άφησαν έτσι το κοινό τους. Έδωσαν μια πρώτη γεύση από το 2^ο δίσκο τους με τα “Agonize” και “Lucid Dreams”, με το 2^ο, κατά τη γνώμη μου να εντυπωσιάζει περισσότερο.

Σε αυτό το σημείο να πω και ένα μεγάλο μπράβο για τον εξαιρετικό ήχο της συναυλίας, που, παρ’όλο που στεκόμουν δίπλα από ένα ηχείο, δεν με ενόχλησε καθόλου, ο ήχος ήταν πάρα πολύ καθαρός.

Σιγά σιγά αρχίζουν οι φίλοι των Daylight Misery να μαζεύονται μπροστά και να σχηματίζουν «κερκίδα»! Για να είμαι ειλικρινής, ήταν η πρώτη επαφή που είχα με το συγκεκριμένο group και ανυπομονούσα να δω περί τίνος πρόκειται! Ευτυχώς αυτό που είδα με αποζημίωσε και με το παραπάνω. Ο τρομερός Βασίλης Μάζαρης τα έδωσε όλα επί σκηνής, σε ένα συνεχές πάρε δώσε με το κοινό, το οποίο κυριολεκτικά είχε πορωθεί.

Αγάπησα τον λίγο Paradise Lost, λίγο Amorphis, λίγο Rotting Christ ήχο και ύφος φυσικά, καθώς και τα εκπληκτικά πλήκτρα από τον Q-Snc, που έδεναν το αποτέλεσμα τέλεια. Με δεδομένο φυσικά τον πολύ καλό ήχο του live και πάλι.

Το “Meadows Of Desire” (το οποίο όπως ανέφερε και ο Βασίλης είναι το video clip τους) ξεσήκωσε το κοινό που τραγουδούσε μαζί τους και καπάκι έρχεται μια εκπληκτική διασκευή του Nemecic από Rotting Christ όπου πλέον όλο τo 7 Sins χοροπηδούσε με τον ρυθμό! Πραγματικά γούσταρα απίστευτα!

Κατά τις 23.30 είχε ήδη τελειώσει το live, και ξανασχηματίστηκαν τα πηγαδάκια έξω από το 7Sins. Δεν θα ήθελα να πω μεγάλα λόγια, παρά μόνο πως οι μπάντες αυτές έχουν στο δυναμικό τους κάτι λιγότερο από 5ετία το καθένα. Στο live δεν φάνηκε, παρά μόνο επαγγελματισμός και συνέπεια σε αυτό που κάνουν και σεβασμός προς το κοινό. Και οι 3 μπάντες, η καθεμία στο είδος της και με τον τρόπο της, τα έδειξαν αυτά.

Setlists

Fallen Arise

1. Intro

2. My Fall

3. Ethereal (Always Remain)

4. Night-touched

5. Never Forget Me

6. Eternal Sins

7. Beauty And The Beast (Nightwish Cover)

8. Heaven's Away

Dimlight

1. Intro

2. Path Of Ritual

3. Confessions

4. Dimlight

5. Absense Of Light

6. Lost In A Dream

7. R.I.D.

8. Dark Emotion

9. Agonize

10. Lucid Dreams

Daylight Misery

1. The Minority Of A (Intro)

2. Depressive Icons

3. Endless Fairytale

4. Miserablia

5. The Ar / Infinity

6. Drop Dead

7. Futile Salvation

8. Meadows Of Desire

9. Nemecic (Rotting Christ Cover)

10. Encore: Meadows Of Desire

Κείμενο: Δευτεραίου Δέσποινα

Φωτογραφίες: Δευτεραίου Δέσποινα - Πέτρος Μελίδης

Uli Jon Roth - Leaving Tomorrow Live @ Ζυγός 1/12/2010

Έχοντας επηρεάσει το σκληρό ήχο, όσο λίγοι, με το χαρακτηριστικό του παίξιμο, κυρίως μέσω της καθοριστικής συνεισφοράς του στα μνημειώδη 70’s SCORPIONS albums αλλά και μέσω των προσωπικών του δισκογραφικών επιτευγμάτων, ο Uli Jon Roth κατατάσσεται δίχως αμφισβήτηση στη λίστα με τους καλύτερους και πιο επιδραστικούς κιθαρίστες όλων των εποχών.

     

 Πρώτη μέρα του τελευταίου μήνα του έτους λοιπόν, και αρκετός κόσμος ανέμενε την full-band εμφάνιση του θρυλικού Γερμανού. Οι Έλληνες Leaving Tomorrow ήταν η μπάντα που άνοιξε τη βραδιά. Τα 5 τραγούδια που ακούσαμε ήταν ένα αρκετά καλό δείγμα  ταξιδιάρικου και νοσταλγικού  hard/prog rock με έντονο 70’s feeling  κερδίζοντας άξια το χειροκρότημα των παρευρισκομένων.

     

 Λίγο μετά τις 22.30  ο αειθαλής κιθαρίστας μαζί με τους μουσικούς που τον συνόδευαν πατά το σανίδι κάτω από έντονες επευφημίες, φωνές και δυνατό χειροκρότημα. Ονειρική αρχή για τους φανατικούς των Scorpions με τα “Pictured Life”, ”Catch Your Train” & “The Sails Of Charon” να ξεσηκώνουν για τα καλά το κοινό. Η απόδοση του Ιταλού τραγουδιστή ήταν αρκετά ικανοποιητική αν και τα συγκεκριμένα κομμάτια ακούγονται ξένα σε πολλούς, όταν η ερμηνεία είναι άλλη από την αυθεντική του Klaus Meine. Συνέχεια με προσωπικές του συνθέσεις χωρίς ποτέ να ξεχνά τον μεγάλο “δάσκαλο” του Jimi Hendrix. Οι δύο επιπλέον  κιθάρες επί σκηνής, που άλλοτε ηχούσαν περιττές και άλλοτε συνόδευαν τον Γερμανό σε όμορφες τρισολίες, προσέφεραν ωραίες αλλαγές στα μακροσκελή κατά κύριο λόγο solos. Συχνά έπαιρνε θέση πίσω από το μικρόφωνο χαρίζοντας μας τα ιδιότυπα φωνητικά του και σε όλη τη διάρκεια μας υπενθύμιζε με τον καλύτερο τρόπο την ερωτική του σχέση με την εξάχορδη θεά (αν και η δικιά του sky guitar είναι αρκετά διαφορετική).

    

 Το set βασίστηκε κυρίως σε παλιά κομμάτια των “σκορπιών”, που δυστυχώς δεν θα ακούγαμε ποτέ live αν δεν ήταν o Roth. Αξεπέραστοι ύμνοι όπως τα :”In Trance”, “Fly To The Rainbow” & “We’ll Burn The Sky” ικανοποίησαν αλλά και συγκίνησαν με το παραπάνω το κοινό. Μεγάλη έκπληξη της βραδιάς ήταν εκτέλεση του “Kojo No Tsuki” (ιαπωνικό folk κομμάτι που είχαν συμπεριλάβει οι SCORPIONS στο live album τους “Tokyo Tapes”). Το γεγονός ότι δεν υπήρχε οργανωμένο set list, όπως μας πληροφόρησε ο τρίτος (Έλληνας) κιθαρίστας, αλλά ούτε και χρόνος για πρόβες οδήγησαν τη μπάντα στο να εκτελέσει ξανά (?!) το “Catch Your Train” μιας και ο κόσμος διψούσε για περισσότερη μουσική.

Μέσα  στις περίπου 2.30 ώρες απολαύσαμε τον Roth και την παρέα του σε ένα άκρως ικανοποιητικό set list που θα θυμόμαστε για πολύ καιρό. Δυστυχώς όμως η βραδιά δεν ήταν τόσο ιδανική όσο τα τραγούδια που μας χάρισαν και αυτό εξαιτίας του ΤΡΑΓΙΚΟΥ ήχου, ο οποίος στο μεγαλύτερο μέρος της βραδιάς ήταν εκκωφαντικός ενώ σε άλλα σημεία πλησίαζε την πλήρη κώφωση. Αν και ήταν το μόνο-αλλά βαρύ-ατόπημα της βραδιάς πιστεύω πως έπρεπε να σημειωθεί και αυτό γιατί ήταν πραγματικά κρίμα να βλέπεις κόσμο να κλείνει τα αυτιά του λόγω τρελής έντασης την ώρα που ακούγονταν  ανεπανάληπτα και ιστορικά τραγούδια. 

Leaving Tommorow Setlist :

Ahead Of Time

The Dying Sun

Swimming Home

Navigator

Tommorow

Uli Jon Roth Setlist :

Pictured Life

Catch Your Train

The Sails Of Charon

Fire Wind

All Along The Watchtower

If 6 Was 9/Little Wing

I've Got To Be Free

Enola Gay - HIroshima Today

Solo Keyboards

We'll Burn The Sky

In Trance

Fly To The Rainbow

Polar Nights

Dark Lady

Encore:

Kojo No Tsuki

Catch Your Train

S

 Κείμενο : Αντώνης Κοντογιάννης