Wolfcry , live @ Rainbow Bar 19/11/2011

Η απόφαση για την παρουσία μου στο συγκεκριμένο live πάρθηκε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή –και αυτό λόγω άλλων υποχρεώσεων-γεγονός που μου στοίχησε την εμφάνιση των Secret Illusion. Λίγο μετά τις 11 λοιπόν, έφτασα στο Rainbow και με μεγάλη μου λύπη συνάντησα ελάχιστο κόσμο (περίπου 30 άτομα) να είναι ήδη στο χώρο περιμένοντας τους Wolfcry να βγουν στη σκηνή.

         

Μετά τις 23.30, έχοντας την στήριξη λίγων και καλών φίλων, οι Αθηναίοι heavy/power metallers ανεβαίνουν στο σανίδι με το εισαγωγικό Power Within (από το ομώνυμο ντεμπούτο τους ) να τους καλωσορίζει από τα ηχεία του club. Με κάποια προβλήματα στον ήχο ξεκίνησαν με το Payback Time (από το νέο τους album  Glorious).Έχοντας αρκετή όρεξη και ενέργεια έκαναν ένα πέρασμα από τους 4 δίσκους τους αποδίδοντας καλοπαιγμένο και δυνατό heavy/power. Λόγω και της “οικογενειακής κατάστασης“ που επικρατούσε στο χώρο ο τραγουδιστής των Secret Illusion(φωνάρα!) κλήθηκε να συνοδεύσει την μπάντα στην εκτέλεση του Night Crawler χαρίζοντας μας ένα απίστευτο ντουέτο παρέα με  τον  τραγουδιστή των Wolfcry. Τα αστεία, οι φωνές, οι παραγγελιές και τα πειράγματα αποτέλεσαν και πάλι κύριο συστατικό της βραδιάς (είπαμε οικογενειακή κατάσταση) δίχως όμως να αφαιρούν από τη μπάντα τη σοβαρότητα από αυτό που έκαναν.Tο set list στηρίχτηκε κυρίως στο πρόσφατο Glorious , χωρίς αυτό να σημαίνει πως παραμέλησαν τις προηγούμενες δουλειές τους. Κάπου στη μέση περίπου της βραδιάς η μπάντα μας σύστησε το νέο μέλος της, Ανδρέα Σωτηρόπουλο (κιθάρα).Η μπάντα έκλεισε με το Rebellion έπειτα από λαϊκή απαίτηση, μιας και το είχαν παίξει πρόσφατα σε live στα Ιωάννινα.

Η δύναμη και ο επαγγελματισμός της μπάντας δεν άφησαν τον μέτριο ήχο ή τη λιγοστή προσέλευση του κόσμου να τους πτοήσει. Αντιθέτως έκαναν αυτό που αγαπούν με μεγάλη επιτυχία. Η δεύτερη κιθάρα πλαισίωσε ιδανικά την πρώτη δίνοντας μεγαλύτερο όγκο στον ήχο τους, ενώ τα πλήκτρα έλαμψαν δια της απουσίας τους όντας απαραίτητα σε αρκετά σημεία. Η φωνή ήταν ξανά σε υψηλά επίπεδα καθώς και η σταθερή απόδοση στα τύμπανα. Κάποια λάθη που έγιναν οφείλονται κυρίως στον μέτριο ήχο εμποδίζοντας το συγκρότημα να ακούει κάτι άλλο εκτός από αυτό που έβγαινε από τα ηχεία. Θέλω να πιστεύω πως η στάση του κοινού θα αλλάξει απέναντι σε group που είναι πιστά και ειλικρινή σε αυτό που προσφέρουν και πως την επόμενη φορά θα τους απολαύσουμε με το πλήθος του κόσμου που τους αξίζει.

Wolfcry Setlist :

1.Power Within 

2.Payback Time 

3.Fatal Conflict (Watch Out!) 

4.Vile Mind 

5.Holocaust Of Nothing 

6.Fadin' Visions 

7.Sons Of Gods 

8.Face The Fear 

9.The Golden Era 

10.The Dying Of Innocence 

11.Night Crawler (Judas Priest Cover) 

12.Hesitant Gathering 

13.Vanguard 

14.God Of Deception 

15.Rebellion(The Clans Are Marching) [Grave Digger Cover]

Κείμενο : Αντώνης Κοντογιάννης

Pavlov's Dog - Rock & Lace live @ Ζυγός 09/11/2010

Η συναυλία έγινε την Τρίτη το βράδυ στην Πλάκα σε ένα πολύ όμορφο και ζεστό χώρο, αλλά δυστυχώς όχι με μεγάλη προσέλευση κοινού. Ένα κοινό στο οποίο ήταν άνθρωποι όλων των ηλικιών, παλιοροκάδες και «περαστικοί».

      Λίγα λεπτά πριν από τις 21.30 και το support act, από τα Τρίκαλα, Rock & Lace    ανεβαίνει στη σκηνή. Έχοντας καλό ήχο έπαιξαν περίπου μισή ώρα, διασκευές αλλά και προσωπικά τους και προσπάθησαν να ζεστάνουν, να ξυπνήσουν μάλλον, το χλιαρό κοινό. Η μπάντα έχει πολλές 70’s επιρροές αλλά τα δικά τους κομμάτια ήταν πολύ πιο heavy και «μοντέρνα» από ότι περίμενα. Με πολύ καλό «δέσιμο» στη σκηνή, επαγγελματική εμφάνιση και εξαιρετική γυναικεία φωνή και ερμηνεία, οι Rock & Lace σίγουρα θα μας απασχολήσουν και στο μέλλον.

    Μικρή αναμονή και ο David Surkamp κάνει την εμφάνιση του στη σκηνή. Εξηγεί στο κοινό πως λόγω προβλημάτων υγείας ο drummer της μπάντας Mike Safron (που ανήκει στο original line-up) δεν μπόρεσε να τους ακολουθήσει και ότι τη θέση του θα καλύψει ο παραγωγός (!!!) του group (ο οποίος απεδείχθη πολύ καλός ).

  Αρχή λοιπόν με τα Natchez Trace και Late November και ο Surkamp φαίνεται να μην έχει τόσες ανάσες ώστε να ανταπεξέλθει. Ευτυχώς για λίγο όμως γιατί από το επόμενο κιόλας κομμάτι, Angeline (από το νέο δίσκο «Echo & Boo»),οι όποιες αμφιβολίες είχα εξαφανίστηκαν.

     Ο μεγάλος τροβαδούρος David Surkamp αρχίζει και ζεσταίνεται, κάτι τέτοιο όμως δυστυχώς δεν θα συμβεί και με το κοινό το οποίο, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ήταν υποτονικό στο σύνολο του σε όλη τη διάρκεια. Συνέχεια με παλιά (κυρίως από το Pampered Menial) αλλά και με νέα τραγούδια με την σύζυγο του David, Sara να τον συνοδεύει εξαιρετικά σε αρκετά κομμάτια. Ύστερα από αρκετή ώρα οι μουσικοί του David Surkamp έκαναν ένα μικρό διάλλειμα. Όχι όμως και ο ίδιος. Με ένα προβολέα να τον «λούζει» και με μόνη συντροφιά την κιθάρα του μας χάρισε μια εξαιρετική ερμηνεία με το «Don’t rain on me». Μεγάλη έκπληξη ήταν και η εκτέλεση του Only You (η καλύτερη μπαλάντα τους για μένα) από το Third (1977).

  Συχνά ο Surkamp ανάμεσα στο set έπαιρνε λίγο χρόνο να μιλήσει και να αστειευτεί με το κοινό ή απλά να προλογίσει ένα κομμάτι. Κάπως έτσι αναφέρθηκε και στον-σχετικά πρόσφατο(30/5/2009)-χαμό του Siegfied Carver(violin),(κατά κόσμων Richard Nadler),αφιερώνοντας του το Brown Eyes. Ακολουθεί ο ύμνος Theme From Subway Sue με τους πιο μυημένους να εκστασιάζονται. Μια από τις καλύτερες στιγμές της βραδιάς.Tο group συνεχίζει χωρίς σταματημό κάνοντας ένα μικρό πέρασμα από το At The Sound Of The Bell καταλήγοντας στο Song Dance όπου το κοινό ξύπνησε θέλοντας και μη. Ώρα για encore με τα Breaking Ice και Julia στο σόλο του οποίου ο Surkamp απέδειξε ότι εκτός από υπέροχος performer είναι και εξαιρετικός κιθαρίστας.

 

   Ήταν συνολικά μια μοναδική εμπειρία για μένα που παρόλο που λατρεύω τα κομμάτια δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να «τους» δω ζωντανά. Τα εισαγωγικά είναι σπόντα για το όνομα Pavlov’s Dog το οποίο από τη μία καλά κάνει και χρησιμοποιεί ο David Surkamp αλλά από την άλλη αδικεί τους original -”St. Louis Hounds”-Pavlov’s Dog (ζώντες και μη) καθώς εκείνοι ήταν που μεγαλούργησαν στα 70’s. Anyway…εγώ αποζημιώθηκα πλήρως από αυτό το live και άκουσα ακριβώς αυτά που είχα ανάγκη. Σε μια σύντομη συνομιλία(κάπου ανάμεσα σε αυτόγραφα και φωτογραφίες) που είχα με τον Surkamp μου είπε πως η συγκεκριμένη περιοδεία παραλίγο να είχε ακυρωθεί λόγω έλλειψης χρημάτων και πως αυτοί που τους «έφεραν» στην Ελλάδα τους φέρθηκαν άψογα και επαγγελματικά. Να σημειωθεί πως οι Pavlov’s Dog έφυγαν από τη σκηνή έπειτα από 21(!) τραγούδια και αμέσως μετά χαιρέτησαν καθέναν από το κοινό χωριστά. Αυτά για μερικές βεντέτες που παίζουν 10 κομμάτια και «σπάνε» από την πίσω πόρτα...

Rock & Lace :
1.Requiem For A Dream
2.Because The Night
3.Sorry
4.Bang Bang (My Baby Shot Me Down)
5.In the dark
6.No Inception
7.Move Over (Janis Joplin)
8.I Did It Twice
9.Don't Be Fool

Pavlov's Dog:

1.Natchez Trace 

2.Late November 

3.Angeline 

4.I Don't Need Magic Anymore 

5.Fast Gun 

6.Episode 

7.Lost In America 

8.I Love You Still (Echo & Boo Version) 

9.I Don't Do So Good Without You 

10.Suzzane,I Love You 

11.Don't Rain On Me 

12.Ava Gardner's Bust 

13.Only You 

14.Brown Eyes 

15.Theme From Subway Sue 

16.Standing Here With You (Megan's Song) 

17.Angel's Twilight Jump 

18.Valkerie 

19.Song Dance

Encore

20.Breaking Ice
21.Julia

Κ  Κείμενο : Αντώνης Κοντογιάννης

W.A.S.P./Cyanide 4 Live @ FUZZ CLUB 29-10-2010

Ύστερα από πολύ τρέξιμο έφτασα στο Fuzz Club περίπου στις 20.00 η ώρα, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του κοινού είχε ήδη εισέλθει .Κόσμος ανακατεμένος, μικροί και μεγάλοι, γνωστές και καινούργιες φάτσες, glam-άδες και κλασσικοί.

Ώρα 20.30. Από τα ηχεία ακούγεται το βασικό θέμα του Requiem for a dream και οι γνωστοί στο ευρύ κοινό Cyanide 4 βγαίνουν στη σκηνή αρκετά ορεξάτοι με σκοπό να παρουσιάσουν τη δουλειά τους (Critical Mental Erosion EP) αλλά και να ζεστάνουν τον κόσμο για τη συνέχεια. Μπάντα που έχει αρκετή εμπειρία  στις live εμφανίσεις μιας και εκτός των άλλων έχουν μοιραστεί τη σκηνή με μεγάλα ονόματα (βλ. Scorpions, Lizzy Borden, Crashdiet). Παίζοντας 8 κομμάτια (FFL, Wasting My Time κ.α.) σε μόλις μισή ώρα πρόσφεραν δυνατό και γρήγορο glam metal κερδίζοντας ,το άλλοτε χλιαρό, άλλοτε έντονο χειροκρότημα του κοινού. Κακά τα ψέματα. Το είδος στο οποίο επιδίδονται δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στη χώρα μας. Παρ’όλα αυτά είχαν  μια πολύ καλή  και επαγγελματική εμφάνιση.

Ήρθε η στιγμή για το βαρετό σε όλους, αλλά απαραίτητο, sound check κατά τη διάρκεια του οποίου από τα ηχεία έπαιζε κάτι σαν hip hop/lounge κομμάτια, ΤΕΛΕΙΩΣ άκυρα για τη βραδιά αυτή. Ευτυχώς όμως ο κόσμος φώναζε ρυθμικά  το όνομα του Blackie Lawless σκεπάζοντας λίγο τη μουσική και ζεσταίνοντας τον αειθαλή front man των WASP.

Ένα υπερηχητικό ποτ πουρί κομματιών των WASP μας ξυπνά για τα καλά και το θρυλικό συγκρότημα ξεχύνεται στη σκηνή (με τον Blackie να φορά ένα επετειακό, για τα 28 χρόνια του group, μπλουζάκι) χτυπώντας αρχικά με το On Your Knees και χωρίς διακοπή έρχεται το The Real Me. Ο Blackie έχει πάρει μαζί του το κοινό, το οποίο έχει αφεθεί ολοκληρωτικά στα χέρια του έτοιμο για μια ακόμη ξέφρενη Heavy Metal βραδιά. Χωρίς περιττές διακοπές  συνεχίζουν με τα: L.O.V.E. Machine (χαμός), Crazy, Live To Die Another Day,Wild Child (πανικός) ενώ στο video wall απολαμβάνουμε (video clip των τραγουδιών και άλλα πολλά). Επιστροφή για λίγο στο παρών με το “προφητικό” Babylon’s Burning από τον τελευταίο δίσκο.

Οι WASP είχαν επισκεφθεί σχετικά πρόσφατα τη χώρα μας (πριν ένα χρόνο περίπου) και το set list δεν είχε μεγάλες διαφορές με τώρα. Είδα όμως ένα κοινό να διψά πραγματικά και για είδωλα όπως ο Blackie αλλά και για αληθινό heavy metal όπως  η μουσική των WASP.

Έχει έρθει η ώρα του Jonathan (βλ. Crimson Idol). Στις οθόνες βλέπουμε την αρχή του clip, το κοινό  παραληρεί, η ατμόσφαιρά ηλεκτρίζεται όσο δεν πάει και το The Idol ξεκινά. ΟΛΟΙ οι παρευρισκόμενοι συμμετέχουν ενεργά και δυνατά. Κλείνω τα μάτια μου στο ρεφρέν και παρασύρομαι από τις φωνές και ένα απέραντο συναίσθημα αγάπης για αυτή τη μουσική με πλημμυρίζει. Στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα. Στο τελείωμα του τραγουδιού ο Doug Blair (κιθάρα) μας χάρισε ένα εξαιρετικό solo και γνώρισε άξια την αποθέωση από τον κόσμο. Και εκεί που όλοι ταξιδεύουμε έρχεται το I Wanna Be Somebody να μας κάνει να χοροπηδάμε σαν παιδιά και να τραγουδάμε όσο πιο δυνατά γίνεται. Έγινε και ένα “παιχνίδι” του Blackie με το κοινό για το ποιά μεριά (αριστερή ή δεξιά) είναι η πιο φωνακλάδικη (μάλλον επικράτησε η δεξιά).

Το συγκρότημα πάει λίγο πίσω για τις απαραίτητες ανάσες καθώς πλησιάζει η ώρα του encore.Στο video wall βλέπουμε πληροφορίες για τον πολύνεκρο αμερικανικό εμφύλιο (1861-1865)   και το έπος Heaven’s Hung In Black ακολουθεί. Έντονα συναισθηματικό κομμάτι συνοδεύεται από videos  με όλα τα δεινά του πολέμου σε πρώτο πλάνο. Για να κλείσει όμως η βραδιά σχεδόν όπως άρχισε τι καλύτερο από το Blind In Texas και το κέφι πάλι στα ύψη.

Συνολικά ήταν μια άκρως διασκεδαστική (με την πραγματική έννοια της λέξης) και συγκινητική βραδιά, με ένα δεμένο group, με ένα γεμάτο club , σχετικά καλό ήχο (αν και έκαναν την εμφάνιση τους ενοχλητικοί μικροφωνισμοί κατά τη διάρκεια του set) και με έναν αγέραστο Blackie Lawless που ξέρει όσο λίγοι να δίνουν στο κοινό αλλά και να παίρνουν από αυτό τα μέγιστα.   

Setlist :


1) On Your Knees
2) The Real Me
3) L.O.V.E. Machine
4) Crazy
5) LIve To DIe Another Day
6) Wild Child
7) Babylon's Burning
8) The Idol
9) I Wanna Be Somebody


Encore:


10) Heaven's Hung In Black
11) Blind In Texas

Κείμενο : Αντώνης Κοντογιάννης

Scorpions live @ S.E.F. , Athens 27/10/2010

Η προγραμματισμένη για τις 6 Οκτωβρίου ,αρχικά, συναυλία των γερμανών θρύλων SCORPIONS πραγματοποιήθηκε την 27^η,  τελικά, του ίδιου μήνα. Ο καιρός μας τα χάλασε λίγο. Η βροχή όσο περνούσε η ώρα ολοένα και δυνάμωνε. Τίποτα όμως δεν θα εμπόδιζε τους χιλιάδες οπαδούς (μικρούς και μεγάλους) να δώσουν το παρών στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας το βράδυ της Τετάρτης.

Το στάδιο έχει σχεδόν γεμίσει και το κοινό ζεσταίνεται υπό τους ήχους των AC-DC, Metallica κ.α. που μας κρατούν παρέα από τα ηχεία. Ελάχιστα λεπτά μετά τις 22.00 και τα φώτα σβήνουν. Στο video wall (στο πίσω μέρος της σκηνής) παίζονται αποσπάσματα από το περίφημο US Festival του 1983 (San Bernardino-California). Τα jet απογειώνονται ,σχεδόν όπως τότε, και οι SCORPIONS ξεχύνονται στη σκηνή με το Sting In The Tail (από το ομώνυμο και τελευταίο κατά τα λεγόμενα τους album).Το κοινό γίνεται ένα με τη μπάντα από την πρώτη νότα (όπως πάντα). Ακολουθεί το Make It Real και το κοινό αρχίζει να παίρνει τα πάνω του για τα καλά! Ο Klaus Meine έπειτα, μας καλησπερίζει στα ελληνικά και με το Bad Boys Running Wild δίνουν συνέχεια. Ακολουθούν τα κλασσικά κομμάτια (και ποια δεν είναι?) The Zoo, Coast To Coast (στο τέλος του οποίου ο James Kottack  κατέβηκε από τα drums αγκαλιά με την ελληνική σημαία δίνοντας στο κοινό ακόμα μια αφορμή να τους αποθεώσει ) & Loving You Sunday Morning. Μετά από ένα ειλικρινές ευχαριστώ στον κόσμο για την αγάπη και την υπομονή του οι ταχύτητες πέφτουν. The Best Is Yet Τo Come (και κανείς δεν έχει καταλάβει ακόμα τι μπορεί να εννοούν μιας και σταματούν την επιτυχημένη πορεία τους). Πολύ όμορφη στιγμή στο τέλος με τον Klaus να τραγουδά acapella και το κοινό να ακολουθεί ευτυχισμένο. Οι υποψιασμένοι ξέρουν πως ήρθε η ώρα για μερικές μπαλάντες. Οι SCORPIONS μαζεύονται στο μπροστινό μέρος της σκηνής (ζεστή και πολύ οικεία κατάσταση) και μας χαρίζουν το Send Me An Angel, με τον Kottack (σε καρέκλα!!) στα δεύτερα φωνητικά και παίζοντας κάτι σαν τουμπερλέκι (δεν είδα καλά).  Holiday  (με την ηλεκτρική συνέχεια του) και το κοινό ακολουθεί πιστά τον Klaus Meine.  Αξίζει να σημειωθεί πως η φωνή του παραμένει σε εξαιρετικά επίπεδα, αν μάλιστα λάβουμε υπόψη μας και την ηλικία του (62!). Ο γνωστός στους περισσότερους πρόλογος για το τοίχος του Βερολίνου και το τραγούδι που πάντα θα συνοδεύει τις κραυγές για ειρήνη, Wind Of Change. Σιγά-σιγά  η μπάντα  γκαζώνει και έρχεται το Raised On Rock, ενώ στο video wall παρακολουθούμε στιγμές από το αξέχαστο World Wide Live. Η κιθάρα τους Jabs βγάζει ένα πολύ οικείο riff , η μπότα από τα τύμπανα χτυπά ρυθμικά και έχει φτάσει η ώρα για πάρτι και Tease Me Please Me. Ακολουθεί το Dynamite με ξέφρενη ένταση και αδιάκοπο ‘’δικασίδι’’.

  Ήταν η έκτη φορά που τους έβλεπα και η πρώτη ήταν πάλι στο ΣΕΦ. Ήξερα πάνω κάτω τι να περιμένω. Αυτό που ακολούθησε ήταν κάτι παραπάνω από ευχάριστη έκπληξη. Drum Solo με ένα τρελό roller coaster στις οθόνες (το τρελό τρένο του rock n’ roll όπως λένε οι ίδιοι) και με τον Kottack να δίνει σάρκα και οστά σε γνωστά εξώφυλλα των γερμανών (όπως: Fly To The Rainbow, Lovedrive, Crazy World, Animal Magnetism & Humanity). Άψογη σκηνοθετικά δουλειά και αρκετά διασκεδαστική μπορώ να πω. Οι σειρήνες βαράνε με μανία και οι SCORPIONS μας κεντρίζουν δυνατά με το Blackout. Με ένα παλαβό Schenker να  τρέχει πάνω κάτω φορώντας τη γνωστή από το εξώφυλλο μουτσούνα με τις γάζες και τα πιρούνια. Μικρό σε διάρκεια αλλά βροντερό σε ένταση solo από τον  Matthias εισαγωγή για το Big City Nights στο τέλος του οποίου είδαμε την θρυλική πυραμίδα, κάτι που περίμενα στο The Zoo. Καληνύχτες και ευχαριστίες προετοιμάζουν το έδαφος για το κλασσικό πλέον encore Still Loving You/Rock You Like A Hurricane. Το συγκρότημα σηκώνει με υπερηφάνεια στον ουρανό του ΣΕΦ τα πανό των οπαδών τους (ένα μάλιστα έγραφε:Goodbye SCORPIONS - Forever Young) καθώς και την ελληνική σημαία. Η ατμόσφαιρα είναι αρκετά ηλεκτρισμένη καθώς όλοι ξέρουν (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου) ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά.

Το ρολόι δείχνει λίγα λεπτά πριν τις 00.00 και ο χρόνος της συναυλίας πέρασε αστραπιαία. Στην περίπτωση των SCORPIONS όμως φαίνεται ο χρόνος να έχει σταματήσει όχι μόνο για τους ίδιους , αφού λυσσάνε ακόμα στη σκηνή,  αλλά και για τη διαχρονική μουσική τους που έχει μεγαλώσει και θα μεγαλώσει ακόμα πολλές γενιές εμφυτεύοντας, εκτός από το μέταλλο, πίστη στις αξίες, αγάπη για ότι μας εμπνέει , επιμονή στους στόχους κ.α. Είμαι λίγο μουδιασμένος από το τσίμπημα αυτό και τη σκέψη του τέλους αυτής της τρελής πορείας και το μόνο που μπορώ να πω για όσα έδωσαν είναι ένα τεράστιο και βγαλμένο από την καρδιά (που πάντα θα τους κουβαλά) ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Set list :
1) Sting In The Tail
2) Make It Real
3) Bad Boys Running Wild
4) The Zoo
5) Coast To Coast
6) Loving You Sunday Morning
7) The Best Is Yet To Come
8) Send Me An Angel
9) Holiday
10) Wind Of Change
11) Raised On Rock
12) Tease Me Please Me
13) Dynamite
14) Drum Solo/Blackout
15) Guitar Solo/Big City Nights

Encore:
16) Still Loving You
17) Rock You Like A Hurricane


Κείμενο : Αντώνης Κοντογιάννης

Before The Dawn & Bare Infinity (plus InVein) LIVE @ DADA BAR

Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου και το DADA απ’έξω να είναι γεμάτο από κόσμο που ανυπομονούσε να ξεκινήσει το Live των Bare Infinity και φυσικά των Φιλανδών Before The Dawn, που είχαν ως τερματικό σταθμό της φιλανδο-ελληνικής περιοδείας τους την Αθήνα. Το live ξεκίνησε περίπου στις 21.30 με 21.45, με αρκετά παράπονα για την καθυστέρηση και τα προβλήματα που αρχικά υπήρξαν στον ήχο.

Την βραδιά άνοιξαν οι InVein, ένα gothic metal ελληνικό συγκρότημα, το οποίο δέχτηκε αρκετό χειροκρότημα από το γεμάτο DADA για την προσπαθειά τους. Η ιδιαίτερη φωνή του Ilias σε συνδυασμό με τον ηλεκτρονικό ήχο των τραγουδιών έδωσε μια electric gothic ατμόσφαιρα και ζέστανε το κοινό. Το καλύτερο σημείο της εμφάνισής τους ήταν η διασκευή του “The Lost Boys” από 69eyes, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των InVein, αφού η ομοιότητα της φωνής του Ilias με τον Jyrki (69eyes) είναι εμφανής.

Ακολούθησαν οι μελωδικοί Bare Infinity, με την εκπληκτική Angel στην κυριολεξία να δίνει τον

καλύτερό της εαυτό στα operatic σημεία των τραγουδιών και με την σκηνική της παρουσία να κόβει την ανάσα. Η μπάντα βρισκόταν σε τρομερή φόρμα και επικοινωνούσαν συνεχώς με το κοινό το οποίο δεν σταμάτησε στιγμή να φωνάζει και να χειροκροτά. Παρουσίασαν 3 νέα κομμάτια, από το επερχόμενο EP τους που θα κυκλοφορήσει το Νοέμβριο, πολλά υποσχόμενα. Καλύτερη στιγμή ήταν το “Always Forever”, στο οποίο τραγούδησαν σχεδόν όλοι οι παρευρισκόμενοι στη συναυλία.

Τέλος, κάπου στις 00.15, εμφανίστηκαν οι Before The Dawn και ο κόσμος μαζεύτηκε μπροστά και τους υποδέχτηκε πολύ θερμά. Υπήρξαν άτομα που τους γνώρισαν και τους εκτίμησαν από την προηγούμενη περιοδεία τους με τους Amorphis αλλά και το δικό τους φανατικό κοινό. Η παρουσία τους ήταν δυναμική και σε συνδυασμό με τον πολύ καλό και καθαρό ήχο αποζημίωσαν το κοινό για την πολύωρη αναμονή και ζητούσαν encore. Στο σημείο αυτό, ο Lars, (φωνητικά και μπάσο) απευθύνεται στο κοινό το οποίο φώναζε για encore, λέγοντας “You Greeks are f***ing crazy, you know that?”, και έπαιξαν ένα ακόμη κομμάτι ικανοποιώντας έτσι το αίτημα.

Όλα τα συγκροτήματα έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και εντυπωσίασαν τους παρευρισκόμενους. Αν υπήρξε κάποιο αρνητικό σημείο, αυτό θα ήταν η καθυστέρηση περίπου μιας ώρας, κάτι που ανάγκασε κάποιους από τους θεατές να φύγουν πριν λήξει η συναυλία και άλλους να τους κουράσει και να καθήσουν έξω. Ας ελπίσουμε στην επόμενη επίσκεψη των Before the Dawn να υπάρξει ένας καταλληλότερος χώρος για ένα τέτοιο live.

Κείμενο: Δευτεραίου Δέσποινα

Φωτογραφίες: Τσολάκης Δημήτρης